من و عسل و امرسان

به نظرتون دیوونه شدم ؟؟

شاید!!!

اما فهمیدم هیچ کس جز "من " نمی تونه درکم کنه...

میگه :عجب غلطی کردم به دنیا اومدم .هی نمی خواستم به دنیا بیام ٬من و به دنیا اوردی و بزرگم کردی .من دلم می خواست کوچیک باشم .

من :

اونقدر حس و حالم تکراری شده که جایی برا نوشتن نذاشته .هر کاری می کنم که خودم و از این حال و هوا دور کنم فایده ای نداره .بازم ته دلم همون غصه ی همیشگی هست .تا کی باید خودم و پشت این نقاب بی خیالی قایم کنم .تا کی باید بی هدف و امید این مسیر خشک و کویری و طی کنم ؟یاد بچه گی هامو ارزوهایی که داشتم افتادم . چه چیزایی و تو سرم پرورش می دادم و شوق رسیدن بهشون چقدر هیجان برام به وجود میاورد . اما حالا حتی ارزو کردنم برام شده یه ارزو .خیلی خسته ام .بی زحمت هر جایی خوابم برد همون جا خاکم کنید دیگه حوصله ی بلند شدن ندارم !!!